Menu

Speech Humanistisch Geestelijk Verzorger Rdsm Drs Sietse Sinnema

Dear Guests,
My speech will be in Dutch.
The outline is that tolerance is a good beginning, but true acceptance is what we should aim for.

Beste mensen,

We staan hier op een bijzondere plek: het Monument der Verdraagzaamheid in het hart van het Leudal. Elk jaar opnieuw komen we hier bijeen rond 16 november, de dag waarop deze regio in 1944 werd bevrijd. We kijken naar dit bronzen beeld en zien de driehoek, de halve boog, de meeuwen die symbool staan voor de vrijheid en we zien twee ineengeslagen handen boven het zwaard en de lauwerkrans. Daaronder liggen de maaskeien. Meer dan 800 stenen, een voor elke militair die hier, ver van huis, zijn leven gaf. Afkomstig uit 11 verschillende landen. Geallieerden en Duitsers, verenigd in de dood, herinnerd in verdraagzaamheid.

Vandaag wil ik stilstaan bij de naam van dit monument. Monument of Tolerance. Het Monument van Verdraagzaamheid. En meer specifiek wil ik het hebben over twee woorden die we vaak in 1 adem noemen, maar die in werkelijkheid een wereld van verschil maken: tolereren en accepteren.

Want laten we eerlijk zijn: we leven in een tijd waarin die woorden onder druk staan. We horen ze in het nieuws, op straat en aan de keukentafel. Maar weten we eigenlijk nog wat ze echt betekenen?

Tolereren is het begin. Tolereren betekent verdragen. Het betekent dat je ruimte geeft aan iemand die anders denkt, anders gelooft, anders leeft of ergens anders vandaan komt dan jijzelf. Ook al begrijp je die ander misschien niet helemaal, ook al schuurt het soms, tolerantie is de stille afspraak in een samenleving dat we elkaar laten bestaan zonder elkaar de hersens in te slaan. Het is de drempel die voorkomt dat onbegrip omslaat in haat en haat in oorlog.

De mannen en vrouwen die hier in het Leudal hebben gevochten en zijn gesneuveld, wisten wat het betekent als die drempel verdwijnt. In de jaren ‘40-‘45 was er geen ruimte meer voor het andere geluid, voor de andere afkomst, voor de menselijke waardigheid. Intolerantie werd een wapen. En de prijs die er voor werd betaald ligt hier letterlijk aan onze voeten in de vorm van ruim 800 maaskeien.

Maar hier wil ik een stap verder gaan. Want als we alleen maar blijven steken in tolereren, bouwen we dan wel echt aan vrede?

Denk eens na over het woord tolereren. Als je tegen iemand zegt “ik tolereer jou”, wat zeg je dan eigenlijk? Dan zeg je “Ik vind het eigenlijk maar lastig dat je er bent, ik ben het niet met je eens, maar vooruit, ik zal je verdragen”. Tolerantie heeft iets afstandelijks. Iets van bovenaf. Ik sta hier en jij staat daar en ik sta jou toe om te zijn wie je bent, zolang je maar niet te dichtbij komt.

Accepteren is van heel andere orde. Accepteren vraagt geen afstand, maar nabijheid. Accepteren betekent niet dat we het allemaal over alles eens moeten zijn. Een samenleving zonder meningsverschillen bestaat niet en zou ook heel saai zijn. Nee, accepteren betekent dat je de hele ander ziet als een volwaardig mens, met precies hetzelfde recht op ruimte, veiligheid en geluk als jij. Niet ondanks onze verschillen, maar met onze verschillen.

Kijk nog eens naar die ineengeslagen handen op dit monument. Dat zijn geen handen die elkaar op afstand houden. Dat zijn handen die elkaar vasthouden. Dat is verbroedering over de dood en over de grenzen heen. Vroegere vijanden die hier samen herdacht worden. Dat kun je niet bereiken met een koele vorm van tolereren. Daar is acceptatie voor nodig. Het besef dat achter elke overtuiging een mens schuilgaat. Een zoon, dochter, vader, moeder.

Tolereren is een voorwaarde om samen te kunnen leven, maar accepteren is de kunst om samen mens te zijn.

En die kunst wordt vandaag de dag opnieuw op de proef gesteld. We zien hoe snel mensen tegenover elkaar komen te staan. Hoe makkelijk we oordelen vellen over groepen mensen die we eigenlijk niet kennen. We verwarren onze eigen mening steeds vaker met de enige waarheid. En wanneer dat gebeurt, brokkelt zowel de tolerantie als de acceptatie af.

De vraag die dit monument ons vandaag stelt, is daarom niet alleen “herdenken wij het verleden?”

Het antwoord daarop is zichtbaar in uw aanwezigheid hier.

De echte vraag is “wat doen wij met de vrijheid die zij voor ons hebben bevochten?”

Vrijheid is geen bezit dat je veilig in een kluis kunt leggen. Vrijheid is een werkwoord. Het begint in het klein. Op straat, op school, bij de sportclub en op ons werk. Het begint wanneer we niet wegkijken als iemand wordt buitengesloten. Het begint wanneer we luisteren om te begrijpen, in plaats van alleen maar luisteren om te reageren.

Laten we de drempel van tolerantie bewaken als een heilige grens: hier stopt de haat, hier stopt de uitsluiting. Maar laten we daar niet tevreden mee zijn. Laten we de moed hebben om die stap verder te zetten naar echte acceptatie. Naar nieuwsgierigheid in plaats van argwaan. Naar verbinding in plaats van verdeeldheid.

Alleen dan doen we recht aan de offers die hier in het Leudal zijn gebracht. Alleen dan zijn die meeuwen boven ons hoofd niet slechts van brons, maar een levend symbool van een vrijheid die we elke dag opnieuw met elkaar delen.
Dank u wel

#alttekst

Overig nieuws

Social Media

Volg ons ook op facebook en/of instagram.